Eén van de werken bestaat uit een serie werkwoorden die de handelingen van de rechter omschrijven zoals ze in de wetteksten genoemd worden. Samengesteld om het idee van een machine op te roepen stellen zij de uitgewerkte articulatie voor van de mentale en talige processen die de handeling van de rechters leiden. Gelijk aan de concentratie van het moment die elk van de handelingen intensiveert, benadrukt de lichtprojectie de sporen en de inscripties op de muur.

In een andere zaal wordt een wettekst grammaticaal omgezet in alle mogelijke vragen. Ieder van die vragen wordt met de mond van een verschillend dier verwoord, zoals in een geïllustreerde fabel. 'Theatrale voorstelling van artikel 338 van het Wetboek van Strafrecht met het publiek in de hoofdrol', zo luidt de titel van het werk dat de bedoeling van de transformatie van de tekst aangeeft: het publiek controleert in laatste instantie de rechtvaardigheid van een uitspraak die door een rechter wordt gedaan.

In de enquettekamers hebben de werken een meer intiem karakter: in iedere kamer een enkele zin, aanhaling of spreekwoord. Verduisterd door zijn eigen schaduw vertoont de tekst, onopvallend aanwezig, zich nagenoeg onleesbaar en nodigt uit om ontcijferd te worden op zowel een visuele als een conceptuele manier.

De teksten en ontwerpen zijn gemaakt met een gravure in transparant plexiglas. De plexiglazen platen, op een afstand van de muur vastgezet, zijn uitgelicht met een sterke lamp die aan het plafond is bevestigd en die de schaduw van de gravure op de muur projecteert.